SAÚDO DO PÁRROCO

Queridos feligreses,
A través de esta plataforma quixera transmitirvos o meu afectuoso saúdo para estar convosco. Algúns xa tiven o gusto de disfrutar, por primeira vez, da súa presencia e grata compañía o día da miña presentación. Os demáis quixera que me sentises preto de vós nestas líneas escritas.
Veño coa intención, se me deixades, de gastar a vida que me queda entre vós, compartindo ilusións, alegrías e penas, no marco da gran familia que é esta comunidade parroquial.
Así mesmo, quero reiterar o meu agradecemento pola magnífica acollida que me brindastes o domingo día 28 de setembro de 2014, cun recoñecemento especial para Don Samuel García Tacón, párroco de Sanxenxo, a quen considero verdadeiramente alma mater de tal acontecemento.

Recibide todos e todas unha grande aperta do voso recente párroco.

Manuel Pérez Blanco.

Newsletter

Historia y arte



Rosetón e imaxe pétrea da Virxe e arco de medio punto.


A parroquia de Santa María Adigna de Portonovo está encravada no corazón do concello pontevedrés de Sanxenxo, na comarca do Salnés. Limita coas parroquias de San Estevo de Noalla ó oeste, San Pedro de Vilalonga e Santa Olaia de Nantes ó norte e ó leste con San Xenxo de Padriñán, e polo flanco sur coa Ría de Pontevedra. É a freguesía máis antiga e extensa do municipio con 10'5 km cadrados e tamén a mais poboada con case 5000 habitantes. 


A parroquia de Adina inclúe dende finais do século XIX o antigo 'Priorato de San Amaro de Arra' pequena parroquia que pertencía ós monxes de Santa María de Armenteira. Na actualidade, a entidade local recibe o trato de anexo parroquial. 

Santa María Adigna é unha parroquia costeira sendo o seu núcleo principal a vila mariñeira de Portonovo, motor económico da parroquia e vila máis poboada do municipio. 


Detalle dos canzorros situados no van norte.



A pesar de que sempre houbo un debate entorno ó seu nome, a freguesía está  oficialmente denominada como Santa María de Portonovo (Adigna), nome rexistrado na diócese de Santiago, á cal pertence. Non se debe confundir co nome do templo, que popularmente se coñece como Santa María de Adina.  

Na nomenclatura, e para aclarar a confusión, cómpre diferenciar o título da virxe, 'Santa María Digna', 'La Digna' en castelán, e 'A Digna' en galego, titular da parroquia eclesiástica, co topónimo de uso civil 'Adina', lugar onde está situada a igrexa parroquial. As orixes da advocación poderían ter relación coas Ladaíñas da Virxe, ou ladaíñas lauretanas, nas que se titula á nai de Deus como 'virxe digna de veneración', e 'virxe digna de louvanza'. Porén, a orixe do propio topónimo está directamente relacionado coa advocación mariana, que se foi transformando, e co tempo e acabou dando nome ó pequeno núcleo de poboación que rodea á igrexa. Crese que o topónimo de Adina teña a súa orixe nun  altar pagán, de culto primitvo á deusa romana Minerva, copiada do culto grego de Atenea e mais tarde pasou a Ataecina , Atinna, e coa cristianizacion pasaría a dar orixe á advocación de Santa María La Digna e nomear o núcleo actual de Adina, coa patrimonialización do termo.


Detalle do campanario e da campá maior

O actual templo parroquial, situado no lugar de Adina, é o maior do municipio (se non temos en conta Novo Templo de Sanxenxo, edificado a mediados do século pasado)  a actual fábrica data do século XVI e está construída sobre outro templo anterior, de estilo románico, datado no século XII do que conserva os muros e os aleiros da nave. O adro está rodeado na súa maior parte por grosos muros a modo de semicirculo e alí estaba, ata mediados dos anos cincuenta, o cemiterio parroquial, do que aínda se conservan algúns sepulcros. O templo está baixo a advocación de Santa María, patrona titular da parroquia. Posúe unha capela renacentista con bóveda de crucería do século XVI con restos de policromia, onde se sitúa un altar pétreo, e unha talla en pedra da virxe co neno, que aínda que popularmente se coñece co nome de 'altar da Virxe da O', en realidade o máis probable é que se trate da Virxe da Valvanera, e que teña relación coa familia que financiou a construcción da propia capela. Nesa mesma capela renacentista, e baixo o piso de madeira existen achádegos de sepulturas contemporáneas coa edificación. 

                                

Detalle do retablo maior e a bóveda de canón no presbiterio.


O retablo do altar maior é un claro exemplo de barroco galego e foi  restaurado recentemente. Destaca pola súa fermosa policromía e pola magnífica escena da asunción e coroación da Virxe, no remate. No interior da igrexa e servendo de pé do altar maior, consérvase un panel dun baldaquino que representa a Anunciación. O panel estivo colocado no frontal do osario da igrexa e presenta a imaxe da Virxe picada. Tamén merece especial atención a sacristía da igrexa, que conta cun fermoso teito abovedado e unha antiga pía con forma de cuncha. Na  fachada da igrexa destacan o rosetón de gran tamaño, xusto debaixo a imaxe da Virxe co Neno, e a continuación a porta, rematada en arco de medio punto. Ó lado dereito da fachada ubícase a torre-campanario  rematada por  pináculos. A igrexa posúe dúas campás (unha pequena que data de 1913 e outra grande, de 1916) fundidas nos talleres de Arcos da Condesa (Caldas de Reis) actualmente electrificadas. Tamén no exterior do templo destacan os canzorros de formas antropomórficas, e outros que representan a animais. Entre estes destaca un con forma fálica que representa a maldición da sexualidade no medievo.




Aleiro sur,  torre, capela bautismal, reloxo de sol e canzorros zoomórficos.






 


Fachada e lateral da Capela de Portonovo. 
















































En Portonovo, a Capela de Santa Catalina está situada na parte máis alta da atalaia na que se atopa a vila de Portonovo, no chamado "Campo de Bella Vista" polas fermósas panorámicas da ría que alí se ofrecen. É un templo mariñeiro de sinxela construcción nunha soa nave en planta rectangular á que está adosada a sacristía, tamén rectangular. Data do século XVII e destaca a súa fachada rematada nunha espadaña  (de recente construcción) coroada por pináculos e rematada en cruz. A capela está adicada a Santa Catalína de Alexandría, pola cal os mariñeiros senten unha devoción especial e festéxana como patrona da xente do mar realizando unha procesión marítima o día da súa festa (25 de novembro) Hai unha copla que reza así :

Santa Catalina ten o pai no mar, que chova que vente tena que ir buscar. Santa Catalina filla dun rei mouro, matou ó seu pai cun coitelo d'ouro. Nin era de ouro nin era de prata, que era un coiteliño de folla de lata.

Xunto con Santa Catalina, San Roque é o patron da vila, celebrándose a súa festa o 16 de agosto, xunto coa festividade da patrona Nosa Señora, o 15 dese mes e ó que se une o día da Virxe do Carme o día 17.



Detalle do retablo maior da capela de Portonovo. Imaxes de San Roque e Santa Catalina.








Capela de Arra. Espadaina sinxela rematada en pináculos.



No lugar de Arra atopamos a Capela de San Amaro, que noutro tempo foi templo parroquial da suprimida freguesía homónima. Pertenceu ós monxes cistercienses de Armenteira e estaba administrada por priores os cales se cre que edificaron a pequena capela de estilo románico existente no núcleo do pobo e que pertence ós séculos XII-XIII. É unha pequena edificación de planta rectangular dunha soa nave cunha pequena sacristía adosada. No frontal, incrustado nunha pequena furna, atópase unha pequena imaxe do santo erosionada polo tempo e ó remate unha espadaña coroada por dous pináculos.



Imaxe de San Amaro de Arra.

 A capela está adicada a San Amaro, patrón de Arra cuxa festa se celebra o 15 de xaneiro.




Detalle do interior da capela de Baltar. 


No barrio de Baltar, separado do núcleo de Portonovo pola praia do mesmo nome sitúase a Capela do Carme construída nos anos 50 e adicada á Virxe do Carme a cal os veciños quixeron poñer á súa protección establecéndoa patrona do novo barrio. É unha construcción de ladrillo sinxela e de corte moderno. Recentemente foi remodelada e restaurada. O día 16 de xullo Baltar celebra o día do Carme cunha misa solemne no exterior da capela e con posterior procesión cunha parada en fronte á praia para a tirada de fogo e o coro canta a Salve Mariñeira.

ALERTA COVID-19

ALERTA COVID-19
Cóidate a tí, cóidanos a todos.

HEMEROTECA DE ABRIL: As novas da parroquia no 2014

Firma invitada: Rev. Óscar Valado desde Roma

Nuestro sacerdote y amigo Óscar Valado ha querido compartir con nosotros su experiencia personal de lo que ha vivido en Roma durante el pas...

Consúltanos en tu smartphone

Consúltanos en tu smartphone
acérca tu cámara a este código BIDI

Beato Carlo Acutis

Beato Carlo Acutis
Ruega por Nosotros. Amén